اطلس مردم گیاه درمانی ایران، از طرح های پژوهشی مصوب گروه مردم شناسی زیست محیطی پژوهشکده مردم شناسی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در سال 1384 بوده است که با در نظر گرفتن زمان 5 ساله در حال اجرا است. توجه به این که دانش بومی مردم در چگونگی استفاده از گیاهان در درمان توسط درمان گران و مردم محل بخشی از میراث معنوی ایران زمین را شامل می شود و خطراتی که این دانش و گونه های گیاهی را تهدید می کند و از ضرورت های پرداختن به این موضوع بوده است. در این پژوهش با رویکردی مردم شناختی که در روش شناسی مشترکات بسیار با قوم گیاه شناسی دارد به بررسی موضوع در نقاط مختلف ایران بر اساس اطلاعات مردم نگاری پرداخته می شود. توجه به ماهیت میان رشته ای موضوع ما را بر این داشت تا از تخصص های مرتبط با موضوع مانند مردم شناسی، گیاه شناسی، پزشکی، داروسازی در این طرح پژوهشی یاری طلبیم. منطبق بر استانداردهای روز دنیا در این شاخه از علم پیش رویم و تا کنون به بررسی 90 گونه گیاه متعلق به 68 جنس و 37 خانواده در درمان های بومی دست یافته ایم که بخشی از نمونه ها به عنوان هر باریوم در آرشیو پژوهشکده مردم شناسی نگهداری می شود.

اطلس زبانی مجموعه ای از نقشه است که تنوعات زبانی را در گستره ای جغرافیایی نشان می دهد. اطلس های زبانی از منظر گویش شناسی، برنامه ریزی زبانی و جامعه شناسی زبان اهمیت بسیار دارند. با توجه به فقدان چنین اطلسی برای گویش گیلکی، نگارندگان کوشیده اند ضمن تهیه اطلسی بر مبنای 100 واژه، به دو پرسش اساسی پاسخ دهند: 1- در گویش گیلکی چه فرایندهای آوایی رخ می دهد؟ 2- شهرستان های مرکزی استان با شهرستان های غیرمرکزی چه تفاوتی از نظر و قوع فرایندهای آوایی دارند؟ به کمک چنین اطلسی می توان مرز گویش های گیلکی، تالشی و ترکی را نیز در استان گیلان نمایش داد.نویسندگان ابتدا 100 واژه پایه را انتخاب کردند و پس از مصاحبه و ضبط صدای گویشوران، برای هر واژه نقشه ای تهیه کردند و تنوعات آوایی یا واژگانی را روی آن نشان دادند. یافته های تحقیق نشان می دهد که 16 نوع فرایند آوایی در گویش گیلکی رخ می دهد که از این میان، مرکزی شدگی، افراشتگی، حذف و سایشی شدگی، به ترتیب، پربسامدترین فرایندها به شمار می آیند. همچنین مشاهده شد که در شهرستان های غیرمرکزی، به ویژه شهرستان رودسر، بسامد فرایندهای آوایی نسبت به شهرستان های مرکزی استان بیشتر است.

برای تهیه اطلس اقلیم شناسی ویژگی های یخبندان های ایران و دستیابی به الگوهای زمانی و مکانی آن، داده های مربوط به دمای حداقل روزانه 62 ایستگاه هواشناسی سینوپتیک برای یک دوره 15 ساله (2007-1991) برای ماه های اکتبر تا می از سازمان هواشناسی کشور اخذ گردید. با انتخاب روز اول اکتبر (9 مهر) به عنوان روز مبنا، پنج ویژگی آماری: متوسط روز آغاز یخبندان، متوسط روز خاتمه یخبندان، متوسط فراوانی تعداد روزهای یخبندان، متوسط طول فصل یخبندان و متوسط طول فصل رشد استخراج و نقشه های توزیع مکانی آنها ترسیم گردید. آرایش فضایی این شاخص ها به گونه ایی است که از جنوب تا مرکز ایران که ارتفاعات مرتفع در آن کمتر است دارای آریش منظم غربی- شرقی است اما از مرکز ایران به سمت شمال که ارتفاعات مرتفع نقش بارزتری پیدا می کنند این آرایش بهم خورده و بیشتر تابع ارتفاعات می گردند.در ادامه با اجرای تحلیل خوشه ای بر روی پنج ویژگی آماری یخبندان در ایران، مشاهده شد، که می توان ایران را به 6 خوشه متمایز تفکیک نمود. خوشه های بدست آمده با حروف انگلیسی A تا F نامگذاری شده اند. آرایش مکانی این 6 پهنه نیز همچون پنج ویژگی آماری یخبندان تابعی از عرض جغرافیایی و ارتفاع است. پهنه A جنوبی ترین پهنه ایران است که فاقد هرگونه یحبندان بوده و پهنه F که در شمال غربی ایران واقع شده است دارای زودرس ترین، دیررس ترین، طولانی ترین طول دوره یخبندان و کوتاه ترین طول فصل رشد در ایران می باشد. بنابراین آرایش ویژگی آماری یخبندان در ایران هم تابع عوامل زمین- اقلیم است و هم تابع سیستم های سینوپتیکی وارد شده به کشور.

مقاله حاضر بر آن است که اصطلاح نوآورانة «درون متنیت» را معرفی و ویژگی های شاخص آن را در رمان ابر اطلس اثر دیوید میچل بررسی کند. واژة روایت شناختیِ درون متنیت از اصول حاکم بر وحدت ارگانیک و چارچوب های نظری مرتبط با بینامتنیت تأثیر گرفته است. پرسش های اصلی این پژوهش عبارت اند از: درون متنیت چیست و مؤلفه های منحصر به فرد آن چه هستند؟ چه عناصر ساختاری و معنایی سبب می شوند که جنبه های شاخص درون متنیت در بافت رواییِ رمان ابر اطلس مصداق داشته باشند؟ این عناصر چه نقشی را ایفا می کنند؟ مفاهیمی مانند روایت های ارگانیک، خودارجاعی، خودتلمیحی، فراخوانی و پژواک درونی، هم حضوریِ درون روایتی، همسان سازی و قرینه سازی نقشی کلیدی در مباحث ارائه شده در جستار حاضر دارند. این مقاله نشان می دهد که رویدادها و شخصیت ها مدام در روایت های شش گانه رمان تکرار می شوند و شبکه ای از اشارات و ارجاعاتِ درونی را به وجود می آورند، به گونه ای که هر روایت بازتابی از روایتی دیگر در خودِ رمان می شود. از سوی دیگر، همان گونه سازی و بازآیی مستمرِ نقش مایه هایی چون تناسخ، سلطه طلبی، حقیقت جویی، مرگ و نمادها و مضامین مرتبط با آن ها در تمامی روایت ها، درون متنیتی از معناهایی خودارجاع را پدید می آورند که در هر گفتگوی درون روایتیِ جدید، ضمن تحکیم همبستگی های درونی، عمیق تر و گسترده تر می شوند.